Vrij Nederland Tjeerd Posthuma

Vla met bessen

Vrij Nederland maakte een special over ‘jonge schrijvers’. Ik zat bij de 35 jonge schrijvers (ja zoveel zijn er) onder de 35. Ze vroegen of ik mijn engagement wilde toelichten aan de hand van voorbeelden uit Stad van goud. Ik schreef het volgende:

Wat willen ze, wat is hun engagement? Hebben ze wat te melden? Hoe passen ze in de literaire traditie? Er wordt wel eens gezegd dat jonge schrijvers vandaag de dag elke vorm van engagement vreemd zijn. Ik heb geen zin dat te geloven, dus vraag ik jonge schrijvers me gerust te stellen. (No pressure.)

….

Het klinkt hoogstwaarschijnlijk ingewikkelder dan het is: het gaat om een fragment uit eigen werk (zo’n 300 woorden), en een toelichting van een woord of 400 waarin je wat vertelt over je eigen (literaire) ambitie. Bestaat-ie, hoe lees ik ‘m terug, en waar komt-ie vandaan?

Geachte redactie,

Beauty is in the eye of the beholder, dat geldt ook voor engagement, ambitie en geruststelling. “Geen zin dat te geloven”, ga aan de bak: vind zelf iets van het werk van deze schrijvers. Herken er iets in en schrijf daar over, of herken er niets in en schrijf daar over. Lees die boeken in plaats van ons te vragen een CKVverslag te schrijven. 

Dat het er niet letterlijk staat, maar er wel kan zijn in de ogen van de ander, dat is toch het spel van de kunst? Welke schrijver is zo gek dat aan te wijzen? Dat is verstoppertje spelen en na vijf minuten roepen: OEHOE IK ZIT IN DE WASMAND. Haal uw ogen uit uw zakken, speel het spel, verhoud u tot de wereld en tot deze romans. Wie zelf geëngageerd is herkent het ook in anderen.

Dus waar is uw engagement als literaire redactie van maandelijks “progressief, kritisch en optimistisch” [dixit vn.nl] opinieblad? Wat is dit voor lui en arbitrair sleepnet: vijfendertig onder de vijfendertig? Als een bak vla worden de titels over uw lezers uitgestort. Hun eigen werk door henzelf voorgekauwd. Denkt u dat de lezers er een trechter bij willen of is een lepel voldoende? U als redactie onthoudt zich zo van het discours en stelt zich op als een doorgeefluik. Bent u Facebook? Nee. Nou dan.

Als u deze brief publiceert trakteer ik de redactie op vla met bessen, laten we dan verder praten. Nu moet ik stoppen met schrijven. Er is een fotoshoot voor dit lentenummer, voor beeld is namelijk wel budget.

Ik kijk er naar uit, 

Tjeerd Posthuma

P.s. En graag wijs ik nog op de novelle Prijs de dag voor de avond valt van Hannah van Wieringen, over een bange man die wordt uitgedaagd naar buiten te gaan. 

Vrij Nederland Tjeerd Posthuma
Vrolijk schrokten de ouwelui hun vla naar binnen. De literatuur kon wachten.