Wat we niet zagen: Blue van Hannah Gadsby Producties i.o.

Voor Theatermaker verzin ik zes keer per jaar een theatervoorstelling die ik ook meteen recenseer. Ik zie het zelf als korte verhalen in de vorm van een recensie. Een serie speculatieve kritieken, onder de titel: Wat we niet zagen. De mensen bestaan, de producties niet.

Bluedoor Stichting Gadsby Producties i.o.
Muziek: Peaches
Choreografie, scenografie, en performance: Hannah Gadsby
Gezien in Toneelschuur Haarlem.
* (1 ster)

Het was een drukke zomer. De Nineties maakten De Notenkraker (Stephanie Louwrier als Natalie Portman slashhysterische progrock vrouw slashgay Freud), er was de première van Daria Bukvić’ Les Miserables. En het ingetogen Ivo! van De Warme Winkel, met als centraal thema Ivo van Hoves Angels in America. Alle met een cast van minimaal acht mensen en production value. Het gaat goed met de kunsten. Heerlijk.

Jammer dat te midden van al die zeer geslaagde producties een voortslepende soap het nieuws domineerde. Ik heb het natuurlijk over de scenografenrel rond de dansproductie Blue, van Stichting Gadsby Producties i.o., Australian Dance Company en ICK.

Voor wie onder een steen geleefd heeft: Hannah Gadsby (bekend van de Netflix-special Nanette) zou een dansvoorstelling maken bij de Australian Dance Company in coproductie met ICK Amsterdam. Ze kwam erachter dat Thomas Rupert de beoogd scenograaf was, een van onze meest gewaardeerde scenografen – en hetero. Dat kon niet. Vond zij. Gadsby is feminist en openlijk gay. Ze dreigde alles af te blazen. Dus mocht ze zelf de vormgeving doen. Vervolgens moest lichtontwerper Henk Danner het veld ruimen. Opnieuw een zeer gewaardeerd vakman en zelfs een vaste kracht van ICK. Ook te hetero. Inmiddels had de rel bijna dezelfde proporties als het continue afblazen van het derde en vierde seizoen van Twin Peaks, maar daar ging het gewoon om geld. God verhoede dat alles zich in het licht van een heteroseksuele man beweegt. Uiteindelijk hebben ze een vrouwelijke lichtontwerper gevonden. De flyer was toen al gedrukt, dus haar naam ontbreekt.

Terug naar de mening van ondergetekende. In haar Netflix-hit van afgelopen zomer beschrijft Gadsby blauw als de meest koude kleur in het kleurenspectrum en tegelijkertijd het heetste gedeelte van een vlam. In haar ogen is blauw niet mannelijk, maar juist vrouwelijk. Ja, dacht ik toen ik dat las op de flyer. Dat is nog eens een verfrissend, lieflijk en poëtisch vertrekpunt.

Blueis een voorstelling geworden die in de verte doet denken aan Die Stunde da wir nichts voneinander wußten en de nachtmerrie van Disneys Winnie de Pooh. Gadsby beweegt in haar eentje door de ruimte. Soms is het meer mime dan dans. De muziek is van Peaches.

Voor wie het (nog) niet heeft gezien: dit is het enige waarmee ik het kan beschrijven. Omdat er geen vergelijkbare dansvoorstellingen zijn. Is dat een compliment? Ik weet het niet. Hebben we hier te maken met een hiaat in de dans en misschien in het theater in het algemeen? Niet in mijn ogen. Sinds het klassieke ballet is er veel veranderd, dans is meer streetwisegeworden en los daarvan heeft theater heel veel ruimte geboden voor gay stories, kijk naar bijvoorbeeld Angels in America. Maar hier hangen de dramaturgische vragen als wespen rond een stuk ham. Als het over vrouwelijkheid gaat en Gadsby zo’n heldere definitie van vrouwelijkheid heeft, hoe is dit dan het eindpunt geworden? Gadsby doet niet eens haar best om er een esthetische ervaring van te maken. En waarom moet ze alles in haar eentje doen? En waarom moet het vijf en een half uur duren?

Misschien was het allemaal zo bedoeld. Maar het lijkt er op dat ik niet de enige ben die niet het nut en noodzaak ziet van deze voorstelling. De speellijst is een gatenkaas van nieuwe makers plekken: eind september in Hetveem Theater (Amsterdam), in november danst ze op Jonge Harten (Groningen), en ze sluit af in Theater Bouwkunde (Deventer). Ik vrees dat Veem en Jonge Harten beter zelf iets hadden kunnen zoeken met een dergelijke inslag. Al is er vast een reden dat ze dat nog niet hebben gedaan.

Studio Cheered: THE BIG BAD WOLF: AN UNFITTING SPECTACLE

Met Studio Cheered schrijf ik elke week een kunstwerk. Af en toe post ik er hier ook een. Voor meer zie: www.studiocheered.net.

THE BIG BAD WOLF: AN UNFITTING SPECTACLE

There are laws, measurements, and concierges that limit your work and life. But enforcement forces counterforce, just like a parent forces puberty. A well will fill itself with rage and become strong and fierce. This is THE BIG BAD WOLF: AN UNFITTING SPECTACLE, created out of frustration with the specs of various locations we have worked at. What happens if we confront audiences and venues with something that is too big and strong for them? We created the big bad wolf, from the famous fairytale about the three little pigs. The wolf trashes two of their houses, like a child demolishing a sandcastle. He symbolises not only danger, but also playfulness, and how the two go hand in hand. This wolf blows softly against a brick building. Has he stopped and given up, or is he building up rage?

Lees verder Studio Cheered: THE BIG BAD WOLF: AN UNFITTING SPECTACLE

20 THINGS I LIKE ABOUT YOU

Met Studio Cheered schrijf ik elke week een kunstwerk. Af en toe post ik er hier ook een. Voor meer zie: www.studiocheered.net.

Refilled holes in a wall are spread out like freckles on a face. Remember counting those on your lover’s cheeks, neck, and maybe even other places? This wall is a lover too, for it has partaken in many make out sessions. Touched up by a hand seeking support. We created these ‘freckles’ to suggest marks, like wounds that remind you of hurt and the things you want to fight for. I love how they focus slightly on the power socket. As they sing in Grease: ‘it’s electrifying’.
Lees verder 20 THINGS I LIKE ABOUT YOU

Studio Cheered: ROAD OF COATS

Met Studio Cheered schrijf ik elke week een kunstwerk. Af en toe post ik er hier ook een. Voor meer zie: www.studiocheered.net.

ROAD OF COATS Back in the day, if there was a puddle of mud, a gentleman took off his coat and laid it down as a bridge for a woman’s feet. But we live in modern times. Drainage makes no puddles and pavement makes no mud. Courtesy became insult the moment we started splitting bills. But if someone treats you as precious as you are, it’s so nice and overwhelming. So here is the big gesture, because a small one seems impossible. The street is broken open, sand is waiting to become mud. I love how we replaced the coats with plates, giving it a more industrial, modern, and tough feeling. And I love the destruction it took. The open road, for me, simulates self-sacrifice and effort. This is why we also show the working materials: pipes, machines, and stones. Chivalry is tough these days.

Studio Cheered: Heaps of hope

Met Studio Cheered schrijf ik elke week een kunstwerk. Af en toe post ik er hier ook een. Voor meer zie: www.studiocheered.net

HEAPS OF HOPE In Dutch ‘heap’ and ‘hope’ are the same word. I like the image of trust and expectation as little piles. Something that rises above the surface and can be seen from a distance, something you can gather, something that can grow and become less. We made these little heaps of grey sand in a field of green grass. For me it symbolizes a variety of the same. One can have many expectations, but it is al hope. I love the contrast between the green grass en the grey dirt. As if everything between the heaps is more alive. Maybe in a way it is.

Studio Cheered: Amsterdam we komen er aan

Met Studio Cheered schrijf ik elke week een kunstwerk. Af en toe post ik er hier ook een. Voor meer zie: www.studiocheered.net

Afgelopen maand zijn de voorbereidingen begonnen voor de expositie Clues and Signals: an exhibition about the daily gaze of Studio Cheered. Zoals jullie zien moet de buurt er veel lijden voor de kunst. Het merendeel van de werken zal in en om de Brakke Grond en de Nes te zien zijn. Kom langs, vanaf 7 september op het Amsterdam Fringe Festival. En kom naar de opening: 7 september 17:00u in de Brakke Grond. Voor meer informatie, bezoek de website van het Amsterdam Fringe Festival en natuurlijk die van Studio Cheered.

Rudi’s auto moesten we anonimiseren uit angst voor repercussies van de locals.
Zie hier de eerste materiaaltestjes.

Studio Cheered: THE SHADOWS OF THE PRESENT

Met Studio Cheered schrijf ik elke week een kunstwerk. Af en toe post ik er hier ook een. Voor meer zie: www.studiocheered.net

Being in South-Africa we wanted to involve nature in our work. We wanted to create something kinetic, working with the contrasts of nature and human creation. A tree overshadows bricks and pipes. I love how the focus seems to be on the building material, instead of the thing that is the biggest in the whole ensemble: the constant moving silhouet of the tree trunk. His shadows will change every hour of every day of year. Embodying, no showing by being, how constantly changing and in the here and now nature is. These shadows show there is no past, only the present. It contrasts very strongly with the building materials, waiting to be put together to become a sign of the times. I like how it questions our perception of history and the human perspective on ‘time’.

Wat we niet zagen: Drie Bro’s

Voor Theatermaker verzin ik zes keer per jaar een theatervoorstelling die ik ook meteen recenseer. Ik zie het zelf als korte verhalen in de vorm van een recensie. Een serie speculatieve kritieken, onder de titel: Wat we niet zagen. De mensen bestaan, de producties niet.

Drie Bro’s
Gezien op Oerol, Terschelling
Theater Rast in coproductie met De Meervaart
Concept en spel: Saman Amini, Yannick Jozefzoon en Werner Kolf
Met teksten van Simone Atangana Bekono
Lees verder Wat we niet zagen: Drie Bro’s

Aankondinging: Bijna Dinsdag

Bij De Smoeshaan organiseer ik een tweemaandelijkse literaire avond, in het schemergebied van proza en theater. Voor toekomstige evenementen, zie agenda.
14 mei 2018, vanaf 20:00u in De Smoeshaan:

Bijna Dinsdag: low-budget literair top entertainment

Met
Laura Haman (!)
Casper Nusselder (!)
Selin Kuşçu (!)

Lachen, tranen, alles. Na afloop is er de première van de derde playlist van Spotify Enigma Frankagogo. Om mee naar huis te nemen zijn er standaardafwijzingen van productiehuizen. Omroepman van de avond is Tjeerd Posthuma

Titelverklaring Bijna Dinsdag:
Op 14 maart 1967 trad Jimi Hendrix op in het VARA-televisieprogramma Fenklup. De opnames waren in Theater Bellevue, toen een televisiestudio dat zijn muren deelde met cabarettheater Lurelei. Bij aankomst ontmoette Hendrix de cabaretière Jasperina de Jong. Hij raakte dusdanig van haar onder de indruk dat hij een nummer schreef: Ina Sweetass en beloofde haar dat hij het live op televisie zou spelen.
Tijdens de repetities bleek dat het geluid van de Jimi Hendrix Experience zo hard was dat Hendrix zelf niet te verstaan was. Daarbij klaagden de mensen van Lurelei over dat hun plafond en muren scheurden door de trillingen. Fenklup regisseur Ralph Inbar besloot daarom dat de Experience vanaf band zou worden gespeeld en de muzikanten zouden moeten playbacken. Aangezien Ina Sweetass niet op band stond, sneuvelde Jimi’s ode aan Jasperina. De brave technici van de VARA die bij de repetitie waren geweest en de tekst maar half hadden verstaan verbasterden de originele tekst tot Bijna Dinsdag. Het nummer is nog een paar keer tijdens de bouw en breek gezongen, en daarna in de vergetelheid geraakt.