Frascati Fraslab Tjeerd Posthuma

Lurk Moar!

21, 22, en 23 speelt Lurk Moar!, een monoloog die ik schreef voor Frascati in het kader van Fraslab. Vier keer per jaar worden, in een double bill, twee korte voorstellingen getoond aan een (professioneel) publiek. In Fraslab presenteren de makers een eerste proeve na zo’n drie weken werk. Lurk Moar! gaat over de online onderbuik van de boze witte jonge man.

Tjeerd Posthuma dook in de duistere krochten van 4Chan en Reddit. Ze worden door de buitenwereld vaak gezien als verzamelplaats voor boze witte neoconservatieven alt-right en alt-light. Hij las mee (‘lurked’ in jargon) en ontdekte een virtuele wereld die het hele leven kan beslaan. Temidden van klustips, My little poney tributes, muziekdiscussies en hulp bij puberonzekerheden is er een groep mannen die hier dagelijks hun seksisme, antisemitisme, racisme en fascisme botviert. Ze geven bevestiging aan de andere woedenden out there, de gefrustreerden, de angstigen, en bieden een perspectief op een overzichtelijke vergane wereld die we kunnen heroveren. Met een virtuoze retoriek, schermend met Nietzsche en Darwin nemen ze elkaar de maat en praten mensen uit de put of juist er in. Vol ironie en zelfspot worden de meest duistere ideeën, gevoelens en daden besproken, waarbij het vaak de vraag is of mensen het echt menen of dat ze maar een act opvoeren. Soms is het gewoon voor de lolz. Zoals een stand-up comedian die harde grappen maakt, of een columnist die probeert te choqueren. En waarom zouden die dat wel mogen en een website niet? In Lurk moar! houdt Tjeerd Posthuma zich op bij de buitengrenzen van fatsoen en vrijheid van meningsuiting. Een monoloog met kinderporno, antisemitisme, fascisme, seksisme, complottheorieën, rassenleer, grof geweld, xenofobie en liedjes. Ja, liedjes ja, of mag dat weer niet van de gedachtenpolizei. Shut up normies lurk moar.                                                                                                                                         

tekst Tjeerd Posthuma regie Charli Chung research Jessica Kuitenbrouwer dramaturgie Berthe Spoelstra

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *