Langer dan de feestdagen

Voor Hollands Maandblad schreef ik het kort verhaal Langer dan de feestdagen. Like dat blad, dat Hollands Maandblad en koop een exemplaar.

Hij haalt diep adem en zegt: ‘Nou, de voicemail, ik zal wel weer te vroeg gebeld hebben. Ja, nu ben ik meteen ongemakkelijk. Als jullie niet hadden gezegd dat er een bel-etiquette is die bepaalt tot wanneer je te vroeg belt, was ik nu niet zo ongemakkelijk geweest. Daarbij, en dat heb ik ook wel gezegd, dus mij valt niks te verwijten, je hebt dat antwoordapparaat niet voor niks. En nu ben ik bang dat ik jullie heb gewekt. Nergens voor nodig, maar ik zit er toch mee. Had ik nog niet voor ik belde. Ik zou daar helemaal niet bang voor hoeven zijn, want jullie zouden me ook dankbaar kunnen zijn. Dit is geen tijd om nog te slapen. Jullie zijn nog jong. En sowieso zou het jullie sieren om wat vaker de telefoon op te nemen voor je buren. Nabuurschap. Ik kan niet elke dag een berichtje achterlaten. Dus. Vaillant hier, nummer tweeënvijftig, dat is links, voor jullie rechts.’

‘En nou niet denken dat ik verward ben. Ik ben niet verward. Ik ben overtuigd. Ik word steeds vroeger wakker en val ’s avonds niet in slaap. Van alles komt er steeds meer en het doet me steeds minder. Het leven is een opdringerig niks geworden.’

Zo zou het er uit moeten zien:

Voor de oplettende lezer: inderdaad, mijn naam is groter dan die van Philip Huff.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *